Styl dorycki był początkowo budowany z drewna (około siódmego wieku przed naszą erą). W szóstym wieku przed naszą erą przeniknął do budownictwa kamiennego. Jest to kombinacja elementów pionowych i poziomych kładzionych na siebie. Części leżące ; stereobat, belkowanie, szczyt ,dach. Części pionowe : kolumny ,tryglify, ściany celli. Interkolumnium czyli odstęp pomiędzy dwoma kolumnami wynosił dwie i pół części dolnej średnicy kolumny. Ich wysokość liczyła od pięciu do sześciu średnic kolumny a zwężenie ku górze jedną czwarta dolnej średnicy. Tak więc wszystko było dokładnie matematycznie obliczone. Na tympanonie najczęściej występował płaski relief .Zdobione były simy (kraniki rynnowe) malowane najczęściej w motywy palmetowe zakończone rzygaczami ( te najczęściej miały kształt lwich głów) .Krawędzie dachówek zdobiły antefiksy czyli płytki z motywem roślinnym. A na skrajach dachu umieszczane były akroteriony. Ściany celli były na ogół gładkie i nie zdobione prócz fryzu i cokołu w górnej partii.